Το Πάσχα το παλίο


Μιας και οι μέρες περάσανε, το αρνί σιγά-σιγά χωνεύτηκε και το αλκοόλ άρχισε να εγκαταλείπει το μυαλό, νομίζω πως είναι μια καλή ευκαιρία να θυμηθούμε το Πάσχα το παλιό, εκείνο/α που ήμασταν παιδιά.

Το Πάσχα, λοιπόν, στην παιδική μας ηλικία ξεκινούσε με το κλείσιμο των σχολείων, δεκαπέντε μέρες ελευθερίας μας περίμεναν. Αφού αποχαιρετούσαμε για δυο εβδομάδες τους αγαπημένους μας συμμαθητές οι περισσότερ@ φεύγαμε για τα χωριά μας. Εγώ προσωπικά πήγαινα σε δυο χωριά γιατί ήταν κοντινά μερικές μέρες στο ένα μερικές στο άλλο συνήθως. Εκεί μας περίμενα οι πολυαγαπημένοι παππούδες και γιαγιάδες μας. Τα σπίτια στα χωριά μας είχαν μια ξεχωριστή ομορφιά και γεύση που δυσκολεύομαι να την περιγράψω, αλλά είμαι σίγουρος πως μπορείτε να καταλάβετε τι εννοώ.

Τα πρωινά ξεκινούσαν εννοείται με παιδικά και πρωινό γιαγιαδίστικο -ας τολμούσες να μην το έτρωγες όλο… Στη συνέχεια, ακολουθούσε παιχνίδι με τον παππού και τον αδερφό, πριν έρθουν να παίξουμε όλοι μαζί οι ξαδέρφες μου
Αλλά επειδή μιλάμε για Πάσχα, ξεχωριστή θέση στις αναμνήσεις μου και στην καρδιά μου, έχει η γλυκιά προσμονή να μου φέρει η νονά μου τη λαμπάδα. Περίμενες καρτερικά μέχρι να έρθει και αγωνιούσες αν θα είχε βρει τη λαμπάδα που είχες ζητήσει με το ανάλογο παιχνίδι, φυσικά. Όταν συνέβαινε αυτό ένιωθες ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος της γης και το βράδυ της Ανάστασης, πήγαινες στην εκκλησία με τη λαμπάδα σου όλο καμάρι, σαν βασιλιάς γιατί έτσι αισθανόσουν.

Κάτι άλλο που θυμάμαι πολύ έντονα από το Πάσχα των παιδικών μου χρόνων, ήταν η συνοδεία του επιταφίου τη Μεγάλη Παρασκευή. Θυμάμαι να πηγαίνουμε με τη γιαγιά μου στην περιφορά όλο το χωριό σχεδόν να είναι εκεί, με τα κεριά στα χεριά, σαν παιδί αυτές οι εικόνες με μάγευαν.

Εννοείται πως όταν έφτανε η Κυριακή του Πάσχα, η χαρά κορυφωνόταν μου άρεσε παρά πολύ η όλη διαδικασία του ψησίματος, ότι μαζευόμασταν τόσο πολύ άνθρωποι μαζί, εμείς σαν παιδιά παίζαμε, οι μεγάλοι γελούσαν, όλα ήταν γιορτινά, έστω για μια μέρα. Τίποτα δεν εμπόδιζε τη χαρά της ημέρας, ακόμη και η βροχή που ορισμένες φορές που προσπάθησε η λύση βρισκόταν.

Κάπως έτσι κυλούσε λοιπόν το Πάσχα των παιδικών μας χρόνων, γεμάτο ξεγνοιασιά και χαρά. Τα σημερινά εννοείται πως έχουν και αυτά στιγμές χαράς, ευτυχίας απλά ο άτιμος ο χρόνος δεν μας αφήνει να είμαστε όλοι εδώ όπως κάποτε, αλλά θα μου πεις έτσι είναι η ζωή. Αλλά ας προσπαθήσουμε να είμαστε χαρούμενοι, ας μην είμαστε τόσο ξέγνοιαστοι πια, ας απολαμβάνουμε αυτές τις στιγμές!

Χρόνια πολλά σε όλους και όλες!

Photography credits: El


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: