Απεστειρωμένη ψυχή


Αδυνατώ να μου στερήσω

την ηδονή της εμμονής μου

που με τόσα σχεδιάκια,

κτίζει τον αποπνικτικό οργασμό της.

Κάθε τούβλο το κουβαλώ

μώλωπα στην πλάτη

κάθε κιλό τσιμέντο

ένας κάλος στο μυαλό,

-ένα καλός κάλος όλο κάλλος παρακαλώ-

ξέπνοες οι αψίδες, οι σοβάδες

πιασμένες μέσες.

Πίνω μια σταλιά ιώδιο 

να την απολυμάνω

την αισχρή, την πολυαγαπημένη.

Photography credits: @george.dragas


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: