Κατηγορία: Inside Out

  • Πάλι δεν θα σε ονομάσω.

    Πάλι δεν θα σε ονομάσω.

    Η αλήθεια είναι πως δυσκολεύομαι να σε ρωτήσω, αλλά μετά αναρωτιέμαι τι είναι οι λέξεις, οι ερωτήσεις, τα κρυφά μηνύματα, οι απαιτήσεις που συνειδητά δεν θέλω να σου επιβάλω.

  • Ψυχή τε και σώματι

    Ψυχή τε και σώματι

    Κάποιες μέρες ‘ξυπνάς, έχοντας απλά ανοίξει τα μάτια… Στην πραγματικότητα, είσαι ακόμα σε λήθαργο… Κάποιες μέρες ακόμα και το να σηκωθείς από το κρεβάτι είναι εξαντλητικό!

  • Το κουβάρι στη γωνία

    Το κουβάρι στη γωνία

    Μπαίνεις σε ένα σκοτεινό δωμάτιο. Το φως του διαδρόμου λούζει το πάτωμα του δωματίου με μια πλατιά κίτρινη ακτίνα. Το υπόλοιπο τσιμεντένιο κουτί παραμένει σκοτεινό. Οι λερωμένες με χώμα αρβύλες, λερώνουν την μπεζ μοκέτα. Θα μπορούσες να τις βγάλεις για να μην χαλάσεις αυτή την ηρεμία του χρώματος. Μα η καταστροφή είναι τόσο γοητευτική… Στην […]

  • Να αγαπάς τη μαμά σου.

    Να αγαπάς τη μαμά σου.

    Να αγαπάς τη μαμά σου. Ακούς; Να την αγαπάς και να φροντίζεις να της το θυμίζεις κάθε φορά που το πρόσωπό της σκιάζουν συναισθήματα όπως ο φόβος, η θλίψη και η ανασφάλεια. Να την αγαπάς, ρε βλάκα. Αυτή η γυναίκα σε κουβαλούσε μέσα στα σπλάχνα της για μήνες, κι έπειτα σε έβγαλε από μέσα της […]

  • Μπορεί να με κάνει ευτυχισμένη…

    Μπορεί να με κάνει ευτυχισμένη…

    Είναι Φεβρουάριος, ο μήνας έχει 14, όμως δε θέλω να γράψω για τη βλαμμένη σου γιορτή. Στο κείμενο που είχα προορίσει για σένα σήμερα, είχα αραδιάσει μια σειρά από προβλήματα, ανησυχίες και άγχη που με μπλοκάρουν. Όταν μπλοκάρω, θέλω απεγνωσμένα να πάω στο μαύρο, και αν διάβασες αυτά που έλεγα την προηγούμενη βδομάδα (αν όχι, […]

  • Συνειρμοί.

    Συνειρμοί.

    Το κόψιμο των λουλουδιών θυμίζει αχνά τον αποκεφαλισμό ενός ωραίου προσώπου. Είναι μια μικρή πράξη εγωισμού, χοντροκομμένου ενστίκτου,

  • Σήμερα βρέχει.

    Σήμερα βρέχει.

    Σήμερα βρέχει· μ’ αρέσει όταν βρέχει. Ή και όχι. Όταν βρέχει, λένε, κλαίει ο ουρανός.

  • Μαζί με τις σκιές.

    Μαζί με τις σκιές.

    Έμεινα να κοιτώ τα χέρια μου. Αν ξεχνιόμουν, θα κοιτούσα γύρω, σ’ ένα «γύρω» που ένιωθα να με σβήνει. Σαν να κρατιόμουν σε μια κλωστή ολόκληρος φανταζόμουν πως γύρω μου δεν είχα το παρόν μου, αλλά ερείπια, ένα μάζεμα θραυσμάτων,

  • Η φωνή στο κεφάλι σου.

    Η φωνή στο κεφάλι σου.

    Τριγυρνάς στο κρεβάτι όλο ανησυχία μέσ’ τα άγρια χαράματα. Το σεντόνι έχει γίνει κουβάρι κάτω από το σώμα σου και εσύ κοιτάζεις το λευκό ταβάνι, πάνω στο οποίο προβάλλονται όλα τα λάθη της ζωής σου. Σα να μην έφτανε αυτό, μία χαρακτηριστική φωνή στο κεφάλι σου, που μάλλον θα μοιάζει με τη δική σου, αρχίζει […]

  • Ίσως όταν περνώ…

    Ίσως όταν περνώ…

    Μερικές δόσεις, πινελιές ίσως, από τι; Α, ναι, ίσως από κάποιο σώμα… Το αίσθημα αναζητώ όμως, από ένα κρυφό αποκορύφωμα.

  • Άλλη μια πρώτη φορά.

    Άλλη μια πρώτη φορά.

    Προσωπικά, πορεύομαι εκεί που νιώθω την καρδιά μου να λυσσάει και να πάει να σπάσει… πάντα. Το ίδιο και τώρα. Και όπου με βγάλει.