Ετικέτα: πόετρυ

  • Τι επιλέγεις;

    Τι επιλέγεις;

    Λες πως πιστεύεις στον άνθρωπο και τις δυνατότητές του∙πως έχει τη δύναμη να κατορθώσει ό,τι τυχόν επιθυμεί.Λες πως η μοίρα και η τύχη ανατρέπονται∙ότι έχουμε ευθύνη να δράσουμε προς αυτό.Λες ότι οι επιλογές μας μάς διαμορφώνουν. Τι επιλέγεις;Το πεπρωμένο για σένα δεν υφίσταται. Τι περιμένεις;

  • Μυρίζει κάτι ξένο

    Μυρίζει κάτι ξένο

    Την κρατώ, λοιπόν, μακριά να τη βλέπω σημάδι όμορφο σε σκηνικό που θολό πια μοιάζει…

  • Τα χαϊκού της συμφοράς

    Τα χαϊκού της συμφοράς

    Για σε’ θα ‘τρωγα τις σφαίρες του κόσμου όλου. Αρκεί να ρίξεις. 

  • Τα άλλα (τους) πρόσωπα

    Τα άλλα (τους) πρόσωπα

    Προδοσίες,μικρέςΉ έτσι νομίζεις,Γιατί σε έχουν κάνει να νομίζεις,Γιατί έχεις συνηθίσει το πόνο,και πια σου φαίνεται οικείοςΚαι σε σπάνεΣιγά, πολύ σιγάΝωχελικά

  • Κάνε scroll down

    Κάνε scroll down

    Μην κοιτάς! Μόνο φαντάσου τις κρυμμένες λέξεις, μουρμούρα στο μυαλό σου πέντε αναγκαίους στίχους, ξεμπέρδευε.

  • Η αστρονομία ενός αδιεξόδου

    Η αστρονομία ενός αδιεξόδου

    Σαν κοιμηθώ, μη με ξυπνάς, στη λήθη άσε με του ονείρου·  επέλεξα την άγνοια ως αρνητής του κλήρου.  

  • Η Αυλή Μου

    Η Αυλή Μου

    Ο χώρος γεμάτος πράσινοτα δέντρα τον αγκαλιάζουν,στη σκιά τους μας προσκαλούν.

  • Χρυσά αγκάθια

    Χρυσά αγκάθια

    Περιμένω τα πάντα από τους ανθρώπους. Συνήθως αυτοί που αγκαλιάζουν περισσότερο είναι οι πιο ψυχροί εκτελεστές. Αναγκάστηκα να αναγνωρίζω την ψυχή σου από τον τρόπο που κοιτάς.Έμαθα να σε κρίνω από αυτά που δε λες.Η σιωπή μάς αποκαλύπτει περισσότερα.

  • Fast-Forward

    Fast-Forward

    Οι φιγούρες της άλλης όχθηςσαν αφηρημένες ιστορίες κινούνταικάποιες γοργά, κάποιες μηχανικά,μα σαν στίγματα μου φαίνονται στην μέρα,

  • Τελεσίδικα μαζί σου

    Τελεσίδικα μαζί σου

    Υπερίπταμαι με ισορροπία αμετακίνητη,πάνω απ’ τη χαίτη των κυμάτων.  Εκεί που ανθίζει το λυκαύγισμα, νανουρίζοντας τη γητεύτρα θάλασσα.  Εκεί που η δύση με την ελπίδα νυμφεύονται. 

  • Noches frutales

    Noches frutales

    Κι ήρθε ο Μορφέας, χώθηκε στα κουρασμένα μάτια,  πού να ‘ξερε ποια του καημού έχω άυπνη κατάντια.Γλυκιά ροή ο άνεμος μέσ’ από το φουστάνι, τι ρίγος κι αναστάτωση στα σκέλια επάνω φθάνει…

  • Σκέψεις στο τραίνο

    Σκέψεις στο τραίνο

    Σκέψεις στο τραίνο 16.11.21Κάνει κρύο. Εκτίθεμαι στο λούσιμο του πρωινού ήλιου, μα το τζάμι φιλτράρει τις ζεστές ακτίνες. Ή εγώ τις φιλτράρω, μπορεί και το ερκοντίσιον να παίζει ρόλο.Μπάμ. Το δεύτερο τραίνο μάς προσπέρασε ανατινάζοντας τον αέρα, η μικρή κραυγή του φούσκωμα στα αυτιά. Πόσο ακόμη;

  • Νέα Πλάνα

    Νέα Πλάνα

    Νέα σελίδα, που λες…Με καινούργιου είδους στρες Με καινούργιες, έξυπνες προδιαγραφές

  • Αν…

    Αν…

    Αν μπορούσα να ενώσω τις βουλίτσες στον ουρανό, θα έφτιαχνα ένα λαβύρινθο, να χαθώ μέσα του. Αν είχα χρήματα να αγοράσω ένα νησί, θα το βύθιζα για να μην πατήσει κανείς και το βρωμίσει. Αν μπορούσα να συνθέσω μουσική, θα έφτιαχνα το πιο καταθλιπτικό τραγούδι για να κλάψουν όλοι αυτοί που δεν μπορούν.

  • Ρυτίδες

    Ρυτίδες

    Όταν με ρωτούνε φθονερά πώς καταφέρνω να σε σκέπτομαι ακαταπαύστως τόσον πολύ καιρό, μ’ όλα τα καιρικά φαινόμενα,τους απαντώ πως το φθινόπωρο και στις βροχές είναι που εντείνεται ο πόθος. 

  • Αισθησιματίας

    Αισθησιματίας

    Αιώνια κατάρα η ευαισθησία.Το περιβάλλον καθορίζει τις κινήσεις της καρδιάς μου.Όσο εύκολα φτάνω στην ηδονή, άλλο τόσο φτάνω στην κατάθλιψη.Δώσε βάση στ’ άκρα, ακούμπα με, νιώσε τις φλέβες μας να ενώνονται.

  • Καυτή Ακίδα στην Άκρη

    Καυτή Ακίδα στην Άκρη

    Τα δάκτυλά μου αργά δαγκώνουν τα δευτερόλεπτα,τα χείλια μου δαγκώνουν το πηκτό πλάσμα της ακινησίας ·

  • Restart και φύγαμε!

    Restart και φύγαμε!

    Νέες αρχές! Προσπάθειες, κλείνουν οι παλιές πληγές! Restart και φύγαμε….

  • Xαϊκού* της απαξίωσης

    Xαϊκού* της απαξίωσης

    Χρόνια προσπαθώο ποιητής τι είπε να καταλάβω.  Μάλιστα, του είπα: «Ωχ αδερφέ μου, ποιον νοιάζουν όλα τούταπου θες ν’ αλλάξεις;  Ασχημομούρη,  μην ελπίζεις πια τζάμπα κύκνος να γίνεις.

  • Αιματηρές Ανακλάσεις

    Αιματηρές Ανακλάσεις

    Δεν σκοπεύω να μεριμνήσω για τα μάτια σου.Θα τα ξεκολλήσω με σπασμένο γυαλί,θα τα ρίξω στο μελάνι,θα τα κοιτώ καθώς επιπλέουν στο μαύρο,δύο όγκοι λευκοί με ματωμένες σάρκινες λωρίδες,δύο λέξεις μουγγέςσχηματίζουν την ανυπαρξία σου.

  • H Μούμια του Αιγαίου

    H Μούμια του Αιγαίου

    Αναλογίζεται ένα τοπίο νεκρό,γεμάτο βράχια που πετρώσανε σε ξεχασμένη σκέψη,διάσπαρτο με φρύγανα που επουλώνουν ανύπαρκτη φωτιά.

  • H Κόρη της Κολάσεως

    H Κόρη της Κολάσεως

    Κοχλάζει από καιρό μέσα στο ψέμα της.  Κάθε μπουρμπουλήθρα του παραβρασμένου της πολτού  μαρτυρά κι από έναν όλεθρο∙  κάτι βουλιάζει εντός της,  λιώνει και παραδίδεται στο βυθό του ελέους της. 

  • Πύρινες Σκέψεις

    Πύρινες Σκέψεις

    Στη γη του δήμου, ο δήμος ο πραγματικός μαζί με τη γη παραγκωνίζονται. Για της ενέργειας την «ανάγκη». Παντού στάχτη όμως οι ηγεμόνες όλα σωστά τα καναν’, λεν’.

  • Απαγορευμένο

    Απαγορευμένο

    Συμβαίνει πάντα βράδυ,οι στίχοι γκρεμίζονταιτα τέρατα δεν έχουν πλέον κλουβίξεχύνονται λαίμαργαστο απροστάτευτο κορμί.

  • Ένα ευρώ για τη σκέψη σου

    Ένα ευρώ για τη σκέψη σου

    Αυτή που φύτρωσε τώραανάμεσα στα τσιμέντατης συνήθειας, της αδράνειας,χαλάει το κλίμα.Δεν την έσπειρα εγώ,μπάσταρδη ξεχασμένων εποχώντότε πιστεύαμε στο κάθε πρωινόμε μάτια ακούραστα, ξενυχτισμένα.

  • Υπολογισμοί

    Υπολογισμοί

    Μια λέξη μόνο,σαν κάποιο «αν» από ξεχασμένο καλοκαίρι,έμεινε στα χέρια μου,άμμος που διαλύεται και φεύγει,με τον τελευταίο κόκκο σβήνονταςέναν ήλιο νοητόκαι μια ανάσα τεχνητή.

  • Η πολυχρησία της όρασης

    Η πολυχρησία της όρασης

    Θα ψιθυρίσω στο νερόπως το χτες έκρυψα στη νύκτα,φυλακτό που έπνιξα σε μαύρη λάσπη,να μείνει εκείσαν πεθαμένο μου παιδί.

  • Λευκές μου μνήμες

    Λευκές μου μνήμες

    Θυμάσαι τότε που κρύφτηκες στα βράχια, αλλά σε βρήκα;  Γέλασα τόσο, που ξύπνησε το βράδυκαι βγήκε ο ήλιος! 

  • Μνήμες του καύσωνα

    Μνήμες του καύσωνα

    Ο καφές μου αραίωσε απότοματελευταία γουλιά ήταν νερότο βλέμμα μου ξενέρωσενομίζω γέλασες, αυτόματα.

  • Οι εφιάλτες, η αλήθεια μας

    Οι εφιάλτες, η αλήθεια μας

    Μερικά πρωινά, ο ήλιος δεν ανατέλλεικαι -κρυμμένος αφού είναι- ούτε δύει, εν τέλει.Θλιμμένη η Σελήνη που εκοιμήθη μονάχη,μυστικά ολωνών μας κουβαλάει στη ράχη…Συνειδήσεως χρέη παραμένουν ασήκωτα,αμαρτίες και αίσχη κλειδωμένα στ’ ανείπωτα.